JE WEET NIET WAT JE ZIET OP DE FIETS

 In Goede voorbeelden

JE WEET NIET WAT JE ZIET OP DE FIETS

Omdat ik niet van autorijden houd en wel van goede ideeën, liet ik mij ruim 2 weken geleden graag op de wachtlijst plaatsen voor de e-bike. Geïnspireerd door Jan Dijk zijn bericht op Local Web ´2 van de 5, Je weet niet wat je ziet.´ En dat is gebleken.

Omdat ik niet van autorijden houd en wel van goede ideeën, liet ik mij ruim 2 weken geleden graag op de wachtlijst plaatsen voor de e-bike. Geïnspireerd door Jan Dijk zijn bericht op Local Web ´2 van de 5, Je weet niet wat je ziet.´ En dat is gebleken. Met 40 km/uur van een viaduct af richting Engelbert toverde op de eerste dag al een brede glimlach op mijn gezicht maar de dagen daarna waren nog lachwekkender met alle gevolgen van dien. Ik wist niet wat ik zag én wat ik voelde.

Op maandagochtend 16 juli had ik om 10:30 uur een controle afspraak bij mijn tandarts in Harkstede. Fiets ik vanaf Griffeweg in 2-delig ´full-blacksuite´ even heen dacht ik. Na 5 minuten fietsen met maximale ondersteuning (standje 6, lekker snel) begon het te regenen maar net niet hard genoeg om te schuilen. Je kent dat wel. Ik dus doorfietsen totdat het ter hoogte van de Bornholmstraat eindelijk hard genoeg regende om te gaan schuilen. Maar waar?

Ik keek om me heen en zag vanuit mijn rechter ooghoek 4 of 5, soort van, bushokjes boven een lange schutting uitsteken. Ik wist niet wat ik zag.

Voor het eerst was ik binnen dé tippelzone van Groningen dankzij het idee van de e-bike. Geweldig. En niemand keek daar vreemd van op want iemand met een e-bike moet natuurlijk geregeld opladen. No problem. Omdat ik hier liever niet tot ’s avonds laat wilde schuilen, besloot ik na een minuut of 10 mijn tocht voor te zetten richting tandarts. Ondanks dat het zeker niet minder hard was gaan regenen. Het plensde.

Om 10:40 uur lag ik volledig ´verzopen´ en uitgeput te trillen als een rietje op de stoel van Tandarts Laarman. Nee, dat kwam niet door de waterkou. Ik lig altijd te trillen op een tandartsstoel. Voor degenen die Tjitske Laarman niet kennen, zij houdt van praten en lachen, ook tijdens de behandeling. En dit keer werd ik behandeld nadat ik mijn laatste schuilplaats bekend had gemaakt. Niet zo slim. Ik wist weer niet wat ik zag maar dit keer wel wat ik voelde. Omdat we samen (incl. assistent) zo hard moesten lachen, Tjitske zag mij in mijn strakke zwarte pak aan de Bornholmstraat als nieuwe Russische maffiabaas, heb ik maar heel voorzichtig haar hand met gereedschap, je weet wel zo´n winkelhaak die je alleen in een winkel wilt tegenkomen en dus niet in een behandelkamer van de tandarts, weggeduwd naar veiliger oorden. Het is allemaal goed afgelopen.

De moraal. Pak de fiets! Want je weet werkelijk niet wat je ziet, voelt, hoort en mist. De e-bike heeft mij het laatste zetje gegeven en ik heb inmiddels besloten om met mijn mountainbike voor 4 op 5 te gaan. Wie doet er mee?

Henk Heek – Rabobank